Parmaksız Piyanist

  ACI KAYBIMIZ ! Bir gece acıyı gömdük sevgilim,  Üstelik mezar taşı bile koymadık.  Çünkü bazı şeyler  Hatırlanmaya değecek kadar masum değildi.  Başımız sağ olsun…  Acıyı kaybettik.  Yıllarca içimizde yaşayan o karanlık,  Artık adresimizi bilmiyor.  Gece hâlâ gece belki ama  İçimize çökemiyor.  Ne büyük devrim ama:  İnsan birini severken  Kendi cehenneminden çıkabiliyormuş.  Ve günün birinde  “En büyük kaybınız neydi?” diye  sorarlarsa bize,  Hiç düşünmeden şöyle diyeceğiz:  “Acıyı kaybettik… Ondan sonra hayat   Bizi ilk kez kazandı.”                                          //Parmaksız Piyanist 

  @-:   Sana Çok Şiirliyim  :-@ Hayır canım, ne alakası var sana neden sinirleneyim. İçimde öfke yok, ben sana sinirli değil, şiirliyim. Cümlelerim sert değil, sadece biraz rüzgâr görmüş. İçimde bağıran bir şey yok, susmayı öğrenmiş kelimeler var. Hani bir çayı karıştırmazsın da kendi kendine soğur ya, öyleyim bu ara. Ben sana kızmadım hiç, sadece bazı harfler yerini bulamadı. Bazı virgüller erken kondu hayata. Öfke dediğin yüksek ses ister, bende ses yok, yalnızca ritim. Kalp atışı gibi; fark edilmez ama sürer. Merak etme, bu bir sitem değil. Bu, içimde dolanıp en sonunda kâğıda oturan uslu bir hâl. Ben sana sinirli değilim, şiirliyim. O yüzden bazen susuyorum. Su verir misin? — Parmaksız Piyanist

ÖMÜR TÖKEZİM Ey benim ömür tökezim, Kalbime takıldın, gözüme düştün. Başkasını göremezdi hani gözlerin… Gözün mü sürçtü? Gözümden düştün. İlk baharıma sonlar üşüştü… Ne fark eder sevene yaz mı kış mı? Sevilen, sevenin içinde sıkıştı. Her mevsim aynı huş… aynı hurçta saklı bir düş. Bir adın vardı, bende saklı saklambaç Ummazdım, gülüşünü bağrıma sapla kaç Sen kalk örülmüş duvarları bir ay da aş. Bende tökezleyip düşen, bir ay yaş ! Şimdi gel de nasıl okursan oku bunu ; Ben üç kez kaçıp dört kez sokulduğunum. Narin bir gül gibi sol'du umut ! Narin bir gül gibi soldu umut. Parmaksız Piyanist

  Kır başlar ve Kırbaçlar ! Herkes elbet bu dünyada kiracı. Ama bu nasıl heykel ? Denk değil kıçı başı. Güneşin doğduğu yerden geliyorum, elimde Atilla'nın kırbacı. Soğuk ve mat, saçlarımdan kır bu acı Acın baş tacı, başta acı başka acı ! Başka başka iklimler gördüm; başka yol, başka hancı, başlar açık ! Başlara çık, memleket özlemi başka acı Baş kaldırı: başa dar ağacı Başlar alır, başa geçer kırbacı Parmaksız Piyanist

  OLUR, OLMAZ ! Şayet onunsan beni sevme. Benimsen de onu sevme, Onun olurken beni sevme, Beni severken onun olma. Bilirsin, sevmekte gurur olmaz, Çat kapı gelinmez olur olmaz. “Sevmesen de olur” olmaz, Sevme sen de, olur olmaz! Parmaksız Piyanist

.................................... ....~•~ AŞK DAĞI ~•~.... ................................... Birden çıktı karşıma, öyle bir sapladı ki elindeki bıçağı. Aklımda ne asrı kaldı dünyanın ne de çağı; Ne şarabım kaldı bardağımda, Ne de dağımda bağım... Yuhla beni, öldür, beni taşla ama olmasın başkası Fazla dışında kalma, gel bu aşka sığ ... Ardında ben varım şu aşk dağının; İster geriye git istersen aş şu dağı ; Yorulduğun yerden ben başlarım. Eğer yoksan ne gecesi ne gezmesi güzeldir Adana'nın; Şayet yoksan ne anlamı var sana bunca adananın ? İnan evim sensin senden gayrısı bana barakadır... Kulağı var duymaz gözleri var görmez yar adananı ! Parmaksız Piyanist

  . ❦ Sarma Aşığım ❦ Toprağın bağrına ekilmiş bir sarmaşık tohumu Karanlığı içip büyür, ışığa susamış gibi. Kökleri taş duvarlara tutunur, yılmaz inadıyla, Her çatlakta umut arar, sessiz bir yakarış gibi. Göğe uzanır ince ince, boynu bükük bir dua gibi, Rüzgârla savrulsa da kopmaz, kaderine alışmış gibi. Gölgesinde saklıdır suskun sevdaların izleri, Her yaprağı fısıldar: “Sevmişim…” der, kendi içinde çürümüş gibi. ❦ Parmaksız Piyanist ❦

  DÜŞ TÜĞÜ Bir düş alıp kurulandım, Üzerime yeni hayallerimi giyindim, Elaleme baktım, düşünerek şiir yazıyor. Elli alem bana baktı, düş yiyerek yazıyorum. Düşün yabancı dili de cinsiyeti de varmış. 'My name is DüşMan' diye kendini tanıtıyor. Düş tüyü yerden kaldırabilirmiş, Ama düş tüğüm yeri kaldıramaz. Eminim Gönül, düş tüğüne binip uzaklaşmak istiyor. Biri'ne bin katıp düşmeden, düşün terkisine biniyor, ve düşü yor… yola değil, kendine... //Parmaksız Piyanist

                     EROS BU ! Vuslat dediğin yeni doğmuş bir kuzu; Yoksa kendinle mi doyuracaksın kurdu Aklım benden habersiz planlar kurdu Habersiz olduğumdan betermiş yurdun Aşk dediğin beni Umman çöllerine savurdu Yokluğun susuzluk gibi, ha vuracak ha vurdu Bir dirhemlik aklımı da güneşin sıcağı kavurdu Madem savruldum, yolundan dönen de gavurdur. Karışmıyorum bundan sonra gönlüne, istediğine vurdur; Alt tarafı bir ok değil mi,  Her koşulda aşık eden Eros bu ! //Parmaksız Piyanist 

  ADEM NASIL DİKİLİR? Bundan yıllar yıllar önceydi, ama babamın beşiğini tıngır mıngır falan sallamıyorum tabii ki. Hatırlıyorum; ilkokul üçüncü sınıfta öğretmenimiz ağaçların nefesi olduğundan, bizim de onların nefesiyle yaşadığımızdan bahsetmişti. O sözler zihnimde dolaşırken eve yürüdüm ve dayımın bağdaki ağaçları kestiğini gördüm. Nedenini sorduğumda, kesmezse toprağın verimsiz olacağını, üzümlerin güneş alamayıp meyve vermeyeceğini söyledi. Öğretmenimin anlattıklarını aktardım ama çocuk olduğum için ciddiye alınmadım; oysa dedem her kestiği ağacın yerine birkaç fidan diken, doğayla borcunu ödeyen bir insandı. Günler, ayları, yılları önüne katıp kovalarken ben beşinci sınıftayım ve dayım akciğer yetmezliğinden vefat etti. O an çocukça ama içimde biriken düşüncenin ağzımdan dökülen hâliyle yengeme “Ağaçlar intikamını aldı o yüzden nefes alamıyor,” dedim. Herkes beni azarlarken dedem araya girip “Torunum doğru söylüyor,” diye çıkıştı. Yıllar sonra geriye baktığımda dedemin 110 ya...