ZİYAN

ZİYAN

 

Keşke küs olsaydık seninle, iki dargın yürek.

Bir yolunu bulur, sonunda barışırdık.

Ya da keşke düşman olabilseydik seninle;

En azından savaşırdık, bir kazanan olurdu.

Biz seninle ziyan olduk sevgilim.

Ne küslüğün barışı vardı,

Ne düşmanlığın galibi...

Sessizlikten örülmüş bir mezarda

Sustuk, sustuk, sustuk...

Zaman bile unuttu adımlarımızı,

Yarım kalan şarkılar gibi;

Yarısı sende, yarası bende kaldı.

Ve biz, iki yarım,

Hiç, bir bütün olamadık.

Sevgi değilmiş bizi tüketen...

Tamamlanmayan yarım kalışımızmış.

En büyük kayıp, varmış gibi yaşanan sevgiymiş.

Meğer sevgiyle başlanıp hiçbir sonuca varmayan yolun adı ziyan olmakmış.

Ziyan olduk...

//Parmaksız Piyanist