BEN PARMAKSIZ BİR PİYANİST

Bazıları kelimeleri yazar.

Ben kelimeleri nota gibi çalarım.

Eksik sandığın yerden başlar hikâye.

Bir şeyini kaybetmeden kimse gerçekten anlatamaz.

Benimkisi de öyle…

Eksilerek çoğalan bir dil bu.

Burada süslü cümleler yok.

Okşayan değil, dokunan kelimeler var.

Bazen canını yakar, bazen sustuğun yeri konuşturur.

Ama hiçbir zaman yalan söylemez.

Şiir yazmam ben,

içimde birikenleri dışarı bırakırım.

Ne varsa, olduğu gibi.

Okuyacaksan bilerek oku:

Burada herkes kendine denk bir cümle bulur.

Ama herkes o cümlenin ağırlığını taşıyamaz.

Ben Parmaksız Piyanist.

Eksik olan parmaklarım değil, fazlalık olan suskunluğum.

Ve burası…

Söylenmeyenin bile duyulduğu bir yer.